در بیان اینکه باید مستخرج از هست قولی نیست که قادر به اقناع عقل باشد، شک چندانی روا نمی دارم،اما از وضع موضع خطیری هم که در این میان هست هم نباید غفلت کرد،که تجویز اخلاقی بالاخره از میان هست ها سر در می آورد و نه نیست ها به سخن دیگر آنکه حوزه اش شامل امور عدمی و محال نمی شود و از گام زدن در وادی هستی ناگزیر است.فی المثل گفتن اینکه باید یک قدم بیشتر از توانت برداری سخن لغوی است زیرا که هر چند قدم باز هم توان توست.با این شرح اگر تنها یک چیز در دست ما باشد چاره جز به صدور جواز در آن باب نداریم،که یا باید.... و یا نباید....، بهتر آن است که دیگر از این مقدمه طویل قدم به بیرون بگذاریم، اگر که ما مطاعی غیر عقل نداشته باشیم باز هم می توان به سویی دیگر رفت؟ و یا نمی توانیم حکم جز به حاکمیتش ویا نفی آن بدهیم؟ آیا مفری برای فرار از آن باقی می ماند